Anna Tanalska-Dulęba Podejście systemowe w wersji konstrukcjonistycznej i narracyjnej bywa oskarżane o aetyczność. Mnie jednak wydaje się, że – paradoksalnie – pozwala ono budować aksjologię o charakterze quasireligijnym i pod tym względem, być może, nie różni się tak bardzo od innych „wyznań” psychoterapeutycznych. Gdy mówię o „charakterze quasireligijnym”, nie mam na myśli metafizyki ani ontologii, lecz raczej pewien rodzaj duchowości, […]
Ta treść ma ograniczony dostęp dla osób nieupoważnionych, zarejestruj się lub wpisz hasło
